Antoni Czechow
mini steppery planowanie ciąży
Lata 60-te i początek 70-tych zaznaczyły się w literaturze rosyjskiej znacznym ożywieniem dramaturgii. Właśnie na te czasy przypada szczególna aktywność w tej dziedzinie Aleksandra Ostrowskiego, Michała Sałtykowa-Szczedrina, Aleksego Tołstoja i Aleksandra Suchowo-Kobylina. Aleksy Tołstoj potomek jednego z najznakomitszych rodów arystokratycznych Rosji, fligel-adiu-tant Aleksandra II i jego osobisty przyjaciel, zajął w dziejach rosyjskiego dramatu historycznego miejsce szczególne. Monarchista, daleki od radykalizmu społecznego, pozostawił trylogię dramatyczną osnuta na tle panowania trzech władców: końcowego okresu panowania Iwana Groźnego, rządów Fiodora i wstąpienia na tron rosyjski Borysa Godunowa. Trylogia ta zabrzmiała jak żarliwy protest przeciwko rządom despotycznym. W rosyjskiej puściźnie dramaturgicznej nie ma bodajże drugiego utworu, w którym ów protest zabrzmiałby z taką siłą. W 1862 r. równocześnie z Księciem srebrnym, powieścią z czasów Iwana Groźnego, Tołstoj ogłosił Don Juana — poemat dramatyczny dedykowany pamięci Mozarta i Hoffmanna, nie przeznaczony zresztą pierwotnie dla sceny. Don Juanem zainteresowała się mieszkająca w tym czasie w Dreźnie poetka i tłumaczka Karolina Pawłowa i przełożyła poemat na język niemiecki.
szkoła języków obcych